I never wanted this to be a part of my life – who ever would? Even though that was on the worst day I have ever experienced, I cherish the memory.
Sleep has been difficult. Just too many thoughts run around my head. I don’t remember too many dreams happening but I must be having them because I wake up in the middle of the night and I immediately have thoughts of you. Most of those are of good days, good memories. Watching, and listening to your screams of joy, as you ran. Your laugh. Parts of almost every night I lay in bed awake, staring at the ceiling trying not to disturb your Mom. I just feel a sense of emptiness. One that I don’t know if I will ever be able to fill and not sure I even want it filled.
Oh, I’m keeping busy. It helps and hurts at the same time. I’ve spent time with your friends. I’ve watched some rugby games and I’ve talked to so many players and coaches from other teams who remember you. They all tell me they miss you, they almost all want to hug and a couple have even cried. It’s an odd feeling when you are trying to comfort someone when all you want to do is cry with them. With some of them I have. I guess I never realized how many people noticed you, respected and loved you.
Tears continue to come easily. My eyes are full right now. It is still difficult to talk to people about “that day”. I used to have my future pretty much planned out. Most of it centered around you. I really didn’t realize that until a friend asked me if I thought about how I would “move forward”. Right now that seems like such an odd term. Sometimes I’m not sure I want to “move forward”. It almost feels like I am betraying you if I do but I know I have to at the same time.
Someone else said that I’d find a “new normal soon”. I hope so, I’m not really happy with today’s normal. Life with you was always so lively, so vibrant . . . now it mostly feels flat – like it’s all in black and white when you know there should be color. I’m not sure how to get that back again but I trust it will be here again . . maybe not as vibrant but at least not in black and white.
People ask “how are you doing” and I don’t know how to really express my feelings. So I mostly answer with a shrug off my shoulders and tell them I’m just taking things hour by hour and day by day. That’s true but not really the whole story. Saying that I miss you doesn’t do my feelings justice. It is so much more than that. The closest thing I can think of – and it stills feels like an inadequate way to say this – is that I yearn for you to be here with me. I desperately want to sit next to you, to watch you enjoy a meal, to see you dance. So much so that, at times, the feeling actually hits me physically in a way I really can’t put into words. That has actually been frustrating me to no end. I want to be able to put this into words. I don't think I can really process something I can't find the words to explain. Maybe they will come to me...someday.
Jamiel had a freak accident while moving house - a loose pillar fell on him on 25 June 2016 and 3 days later he died in hospital. He was 11 years old.
Ek onthou jou kleine lyfie in my arms die dag van jou geboorte 24 Februarie 2005.
Jy was so perfek, 'n welkome geskenk, ons wonderwerk! My hart wou uit my bors spring van blydskap en trots oor jou maar terselfdertyd wou dit bot stilstaan van vrees. Ek het dadelik gedink aan als wat ek sou doen om jou te beskerm want.
Hoe tel ek my gebroke hart se stukke op oor ek jou verloor het my kind?
Dus vrek moeilik. Ons weet jy is veilig en gelukkig waar jy is ou klong maar tog is die huishouding nie meer dieselfde. Dus vrek stil in die huis. Ons probeer voorgee dat ons ok is maar diep binne ons is ons harte geskeur. Maar God sal wel die wond geneus. Ons vertrou op hom. Dus n bitter pad vir n ouer om sy kind aan die dood af te staan maar tog moet ons vrede maak dat jy nou op baie beter plek is.
Ek nog baie hoop gehad dat jy uit daai hospitaal sou kom. Maar ongelukig vir ons het God jou op die naam geroep en jy het geantw 10:10(27/06/2016) en ons agter gelaat.
9mnde het ons gewag dat jy in die lewe moes kom en watse bondeltjie vreugde was jy net ni. Min het ons geweet dit sou nie lank duur maar gelukkig het ons als in gesit vanaf dag een. Daar was nie n n dag of vakansie wat ek dink ek jou kort gedoen het. Want dit was vir my altyd as pa vreugdevol om jou so happy kon sien. Seker hoekom dit ook een van jou sterk karakter eieneskappe was om die mense rondom jou happy te wou maak deur drukkies uit te deel.
Jy was baie spesiaal vir ons sonder dat ons soveel ag daarop geslaan het want jy het ander mense ook laat goedvoel as jy jou "golden" drukie vir hul gegee het. En dit was n goeie eienskap deur jou naste lief te he soos jou self.
Dus baie moeilik my seun om voor te gee als is ok. Maar binne my is ek gebroke en verlore. Ek ken my selfs nie sommige dae ek voel so eensaam smaak ons het geen doel meer op aarde maar tog het dit als op ons pad gekom vir n doel.
Jamiel vandag sit ek net met die soete memories. Geen vlees wat ek n drukkie kon gee. Geen stem wat ek hoor. Geen vrae wat ek vir jou moet antw. Weet jy hoe biterlik eensaam is dit. Ek voel ek moet handdoek ingooi want dit raak net te veel vir my. Al wat ek kan doen is om n stil plekkie te sit en ons memories te koester want dus al wat ek het en ek soek meer as net memories. Ek soek vir jou my kind. My hart is maar nog bitter rou. Hule se tyd sal genees maar glo my elke sekonde is te lank sonder jou. Ek weet nog net nie hoe maar ek sal moet opstaan en voort beur maar ek het nie meer krag of lewens lus.
Maar nou ja sal maar weereens met jou potos aan di slaap moet raak.
Op 24 Junie 2016 het ek en Jamiel vroeg oggend opgestaan want hy moes deelneem aan ‘n sportdag waar hulle 3 rugby wedstryde gespeel het. So tussen die wedstryde deur het ons hom en twee van sy vriende gou na die Grove Mall toe gevat om bietjie te onspan. Sy laaste wedstryd van die dag was die game wat hy die beste nog ooit gespeel het. Sy coach het dit ook vir hom na die game gesê. Min het ons geweet dat dit sy laaste game sou wees.
Op Saterdag, 25 Junie 2016 het Jamiel my 07.15 wakker gemaak en gesê ek moet opstaan want ek het vir ‘n kollega belowe om haar te gaan help trek. Terwyl ek aantrek maak Jamiel vir my n koppie koffie wat ek drink en geniet voor ons ry. Met die groet sê hy vir sy ma om lekker kos te maak vir die middag as ons terug kom.
Met die laaiery terwyl ons my kollega help trek, het ‘n frats ongeluk gebeur en ‘n pilaar het losgekom en op Jamiel geval. Ons het die ambulans ontbied en Jamiel is in die hospital opgeneem met brein en long beserings.
Jamiel was 3 dae in die hospitaal maar die swelling het so vererger dat hy op Maandag, 27 Junie 2016 beswyk het. Hy was 11 jaar oud.
